2021: een jaar om snel te vergeten

Waar zal ik eens beginnen met mijn jaarlijkse schrijfsel over het jaar dat bijna achter ons ligt? 2021 wordt voor mij getypeerd door onzekerheid, verdriet, rust én onrust tegelijk.

We begonnen het jaar letterlijk rustig, té rustig in die zin dat we met zijn tweeën (en een slapende peuter) oud en nieuw ‘vierden’ terwijl wij dit normaal altijd met een hele groep vrienden doen. Eigenlijk vierden we niks, we zaten gewoon te wachten tot klokslag 12 uur, zodat we samen met onze peuter vuurwerk konden gaan kijken. Het stiekeme vuurwerk dat eigenlijk helemaal niet afgestoken mocht worden, zoals zoveel dit jaar niet mocht.

Onrustig en onzeker was het, nu wij sinds een paar maanden weer in het ziekenhuis te vinden waren, omdat onze (tweede) grootste wens na drie jaar helaas nog steeds niet in vervulling was gegaan. Tussen de behandelingen en lockdowns door was daar dus ook nog oud en nieuw, meer stelde het voor ons niet voor en zo dacht de peuter er ook over. Enkele minuten buiten, in de verte wat vuurwerk en mevrouw deelde mede dat zij gewoon weer wilde slapen. Prima. Dat was het dan. Oud en nieuw in lockdown, wat een feest.

Feest

Wat wel een feestje leek te worden, was de positieve zwangerschapstest die we enkele weken later in onze handen hadden. Vol ongeloof deelden wij de mensen die dichtbij ons stonden mede dat het ziekenhuistraject godzijdank niet zo lang heeft hoeven duren als de vorige keer. Het voelde euforisch en er viel een enorme  last van mijn schouders. Het was ons gewoon gelukt! Als onze oudste dochter naar school gaat, zou ik achter een kinderwagen lopen. Helaas voelde die eerste schooldag deze maand niet zo mooi als ik hem toen voor me zag. Alles behalve mooi, eerder diep triest…

Na een Coronabesmetting, maar verder alleen maar prachtige controles werd onze roze wolk de zwartste donderwolk die ooit boven mijn hoofd heeft gehangen. Uit de NIPT kwam een vreselijke uitslag, alle pijlen wezen opeens de aller, allerfoutste kant op, terwijl er daarvoor geen vuiltje aan de lucht leek te zijn. Waar je bij sommige bevindingen je kindje nog een menswaardig leven zou kunnen bieden, zou onze weg één grote lijdensweg worden. Als ze tijdens de zwangerschap niet al zou overlijden, zou de kans nihil zijn dat zij de bevalling zou overleven en wat daarna héél, héél misschien nog zou volgen, zou zo kort en pijnlijk zijn, dat gun je je ergste vijand niet. Weer vele onderzoeken volgden en het scenario werd alleen maar zwarter en zwarter, totdat wij de meest afschuwelijke keuze ooit moesten maken. Op 2 mei 2021 zijn wij veel te vroeg ouders geworden van onze tweede dochter, Lynn☆. Vier euforische, zwangere maanden werden abrupt omgebogen tot de hel. Ons ieniemini meisje, waar we ruim drie jaar op hebben gewacht… Ze was klein, maar compleet,  zij maakte ons trots en totaal gebroken tegelijk, een gevoel dat ik niet kan uitleggen.

Half mei

Half mei, een zwangerschap, bevalling en crematie verder en het jaar is nog geen 5 maanden jong. Het jaar moddert verder, terwijl wij proberen ons leven weer op te pakken. We gaan weer werken, verder is er door alle maatregelen toch niet veel boeiends mogelijk. Waar ik het ene moment uitkijkt naar iets leuks, kan de regering alles morgen wel weer veranderen. Het leven is, in mijn ogen, rustig en onrustig tegelijk. Rustig omdat plannen geen zin heeft en er dus niks te doen is, onrustig omdat alles wat ik bedenk, door Corona altijd op losse schroeven staat. De maatregelen schieten van hot naar her en als ik denk dat ik het eindelijk weer begrijp, is alles alweer veranderd.

Onze hoop op een zorgeloze zwangerschap en een gezond kindje groeit en wordt eigenlijk al snel nog groter dan begin dit jaar. We melden ons weer in het ziekenhuis, waar ik dankzij het buitensporige Coronabeleid alles alleen mag doen. Ik ben er tenslotte al bekend, dus dan hoeft mijn partner heus niet meer mee tijdens deze emotionele achtbaan.

Eigenlijk heb ik verder ook niets te schrijven over 2021, voor ons staat het hele jaar in het teken van Lynn en alle verdrietige momenten zonder haar. Verder hebben we het alleen nog maar over Corona en werd het jaar daardoor op alle vlakken onzeker, verdrietig, rustig en onrustig tegelijk.

Onzeker

Alles wat je zou willen, kan morgen wel verboden zijn.  Alles wat je niet zou willen of waar je nog over twijfelt, kan ook zomaar ineens verplicht worden. En de gevolgen die dat met zich meebrengt, daar heb je dan zogenaamd ‘zelf voor gekozen’.

Verdrietig

De wereld is dit jaar zo ongelofelijk verbitterd, de samenleving valt uit elkaar, mensen komen lijnrecht tegenover elkaar te staan om een (medische) keuze die wordt gemaakt, omdat iedereen denkt dat zijn keuze de beste is. Er is geen begrip meer, alleen een oordeel zonder überhaupt even naar elkaar geluisterd te hebben. De huidige generatie groeit op tussen mondmaskers en handalcohol. Een generatie die niet geleerd is om je netjes voor te stellen, maar vooral ver uit de buurt te blijven van anderen, zelfs van je naasten. Want misschien wordt iemand door jou toedoen wel ziek. Dat we dit in een jaar tijd normaal zijn gaan vinden, dat vind ik pas écht verdrietig.

Rustig, onrustig en dat tegelijk

Dit jaar was rustig, het leven werd stil of saai, het is maar net hoe je het omschrijft. Door alle maatregelen was er bijna geen verzetje meer mogelijk en was dat er wel, dan maakte het me onrustig. Ik durfde eigenlijk niks meer te plannen om teleurstelling (en dan vooral bij onze peuter) te voorkomen. Alles kon tenslotte zo weer geannuleerd worden, dan was alle inspanning voor niets geweest en kon ik haar voor de zoveelste keer gaan uitleggen dat alles weer niet doorgaat. En ging het zowaar dan wel door, dan was er altijd wel iemand die er een mening over had, want stel je voor dat je daar Corona oploopt. Zelfs de peuter des huizes weet inmiddels dat als we ergens niet heen gaan, dat het niet meer mag door…. Je raadt het al, Corona…

2021, wat ben ik klaar met jou. Hopelijk wordt het vanavond gezelliger dan dit hele jaar samengevat, maar aangezien je maar met vier mensen mag samenkomen en geen vuurwerk mag afsteken, is de sfeer al aardig bepaald.

Wat hoop ik vanuit het diepst van mijn hart dat we in 2022, letterlijk en figuurlijk, weer wat dichterbij elkaar komen, dat we onze menselijkheid weer terugvinden en eens verder gaan denken dan regeltjes. Laten we de uitzonderingen opzoeken, in mogelijkheden denken en zorgen dat het middel minder erg wordt dan de kwaal. Want wat dit jaar allemaal kapot heeft gemaakt, zal ook weer moeten worden hersteld. Maar of dat ooit nog gaat lukken, ik vraag het me af…

Fijne jaarwisseling, lieve lezers! Op naar een mooi jaar vol zonneschijn!

2 gedachten over “2021: een jaar om snel te vergeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s