Waarom Mama-Ri?

Jaren geleden heb ik mijn alter ego Mama-Ri in het leven geroepen. Na tig gespreken en therapieën kwam ik erachter dat ik mijn figuurlijke ei erg goed kwijt kon op papier en dat werd dan ook een groot deel van mijn therapie. Om na deze noodgedwongen hulp niet in hetzelfde donkere gat te vallen als waar ik zojuist was uitgekropen, koos ik er voor mijn hersenspinsels te bundelen in een blog onder de naam Mama-Ri.

Ik creëerde houtje touwtje mijn eigen website http://www.Mama-Ri.blog en begon een Facebook pagina (en later Instagram), waar ik vooral met een grote knipoog schreef over het ouderschap. Mijn verhalen werden gedeeld en dat maakte me trots, blijkbaar was schrijven iets dat ik goed kon en ik hielp mezelf er ook nog mee. Af en toe maakte ik een gewaagde uitschieter naar de minder grappige kant van ons ouderschap, namelijk onze weg er naar toe: het fertiliteitstraject.

𝐻𝑒𝑡 𝑓𝑒𝑟𝑡𝑖𝑙𝑖𝑡𝑒𝑖𝑡𝑠𝑡𝑟𝑎𝑗𝑒𝑐𝑡

Toen ons tweede traject rooskleurig leek af te lopen, wilde ik uiteraard ook schrijven over de kers op de taart, ik was nog een keer zwanger, tegen alle verwachtingen in. Helaas was ‘De weg naar ons tweede wonder’ koud online, toen de NIPT onze roze wolk keihard uit de lucht maaide.

De maanden die volgden, voelde ik me totaal verscheurd, leeg, gebroken en best een beetje eenzaam. Mensen waarvan je dacht dat ze naast je stonden, negeerden ons opeens alsof we een besmettelijke ziekte hadden, alsof we dat verlies er op dat moment ook nog wel bij konden hebben. Deze mensen maakten gelukkig vrijwillig plaats voor de mensen waarvan ik nooit had durven hopen dat ze zo’n enorme steun voor ons zouden zijn en die nog altijd een belangrijke rol in ons leven spelen. De mensen die wilden luisteren en empathie toonden, in goede én in slechte tijden.

𝐿𝑜𝑡𝑔𝑒𝑛𝑜𝑡𝑒𝑛

Gelukkig voor hen, maar ingewikkeld voor ons, is het moeilijk te begrijpen wat iemand doormaakt in een situatie die je zelf niet hebt meegemaakt. Het is makkelijker om het te negeren, compleet weg te stoppen of om er zeer negatief over te roddelen. Kort samengevat, ik zocht lotgenoten. Ik zocht ze niet alleen, ik vond ze ook, en wel op het wereldwijde web. De wonderlijke wereld van de # werd mijn grote vriend. Dankzij vreselijk verdrietige hashtags vond ik mensen die mij echt begrijpen, wildvreemden die net als ik een beetje willen sparren en erkend willen worden in de vreselijke situatie die zij doormaken.

𝑀𝑖𝑗𝑛 𝑑𝑟𝑖𝑗𝑓𝑣𝑒𝑒𝑟

Opeens werd Mama-Ri ongepland een pagina vol verhalen zonder knipoog. Onze verhaallijn is de keiharde realiteit waar we dagelijks mee moeten dealen en de bittere waarheid voor velen, weggestopt door anderen die liever doen alsof verdriet niet mag bestaan. En laat juist dat nou mijn drijfveer zijn geworden om door te gaan met wat ik doe. Omdat ik weet hoe eenzaam het is, omdat ik weet hoe fijn het is om elkaar wel te kunnen vinden, omdat ik weet dat liefde zoveel mooier maakt dan haat kapot kan maken. ❤

Waar Mama-Ri eerst alleen míj op de been hield, hoop ik nu juist anderen op de been te houden. Ik hoop taboes te doorbreken en incasseer met liefde de narigheid die er achter mijn rug om over Mama-Ri geuit wordt. Want weet je, ik ben dan wel Mama-Ri, maar ik ben niet alléén Mama-Ri. Onder de naam Mama-Ri probeer ik te beschrijven wat velen niet willen lezen, ik probeer te laten zien waar velen hun ogen liever voor sluiten, te laten horen wat velen niet durven te horen. Omdat het niet leuk is, omdat het verdriet is, omdat het rauwe rouw is en omdat het onze keiharde realiteit is.

𝑅𝑖𝑎𝑛𝑛𝑒

Maar ik ben ook gewoon Rianne, ik heb ook gewoon een persoonlijke pagina met allemaal super positieve, net-alsof-het-leven-alleen-maar-leuk-is-kiekjes, zo’n neppe pagina met elk jaar leuke herinneringen die we eindeloos blijven delen, omdat dat zo hoort. Omdat iedereen dat doet. En omdat we daarmee een digitale wereld creëren waarin lijkt dat het gras werkelijk overal groener is dan in jouw eigen tuintje.

Maar goed, ik ben Rianne en ik ben dus ook Mama-Ri, een mama met een blog, een mama met een verhaal, een mama met een missie: taboes over de heftigheid van een fertiliteitstraject en het verliezen van een kindje doorbreken.

En dat zal ik blijven doen, met of zonder grote knipoog! 😉