Het aftellen is nu echt begonnen. Deze week zingt onze kleuter de laatste dagen op school uit, wij de laatste loodjes op werk en dan is het eindelijk zo ver: drie weken vakantie met als kers op de taart weer een ouderwetse vliegvakantie naar de zon. Na de beperkte Coronajaren, kunnen we niet wachten om weer te genieten van een heerlijke vakantie met alles er op en er aan. Nu alleen nog hopen dat onze kleuter de vliegreis beter doorstaat dan toen zij anderhalf was.
Terug naar toen
In 2019 hadden wij een geweldige vakantie voor de boeg. We gingen met opa, tante en ooms naar de Turkse zon, we hadden de meest gunstige vliegtijden, een luxe resort en natuurlijk prachtig weer in het vooruitzicht. Naïef als ik was, leek een nachtvlucht op de heenweg ons ideaal, de dreumes zou vast doorslapen en door deze vluchttijd zouden we onze eerste dag volledig kunnen benutten. Rond middernacht pakten wij onze spullen (en onze dreumes) en vertrokken naar Schiphol. Mevrouw was erg enthousiast bij het zien van ons leuke reisgezelschap en was dan ook niet van plan haar ogen nog maar een minuutje dicht te doen. Niet in de taxi, niet op Schiphol, niet in het vliegtuig en ook niet toen we vroeg in de ochtend onze eerste stap op Turkse grond zetten. Alles behalve een relaxte vliegreis, maar vooruit, alles is anders met een kind.
Beperkte slaap
Die beperkte uren slaap resulteerde aan het eind van de dag in een zwaar overprikkelde en oververmoeide dreumes, die uiteindelijk prima sliep in deze nieuwe omgeving. Het was even schakelen, maar met een onbezorgde vakantie in het vooruitzicht, haalde zij die verloren uren slaap vast wel weer in.
De terugreis
Na een zorgeloze vakantie, genoten wij de laatste dag dan ook met volle teugen, waarna we weer richting het vliegveld keerden. Nog altijd in de veronderstelling dat onze dreumes het heus wel weer prima ging doen, ze kon immers ook een nacht zonder slaap op de heenweg. Niets is zo onvoorspelbaar als een kind en de nachtmerrie van iedere ouder die met een klein kind gaat vliegen, begon. Ons kind heeft namelijk vrijwel de hele reis het vliegtuig voorzien van een vreselijk jank concert. Drie papflessen verder zaten we nog altijd in turbulent gebied, en dan bedoel ik zowel het vliegtuig als ons gezin. Samen in één gordel met een worstelende dreumes die last heeft van haar oren, van slaaptekort, van een gebrek aan bewegingsvrijheid. HEL.
Schaamte
We konden geen kant op door de turbulentie en onze dominante dame liet duidelijk merken dat ze het daar niet mee eens was. Van schaamte durfde ik niet eens meer om me heen te kijken en daarbij kon dat ook niet, omdat alle verlichting uit stond, zodat men kon slapen. Helaas zou slapen zelfs met de beste oordoppen nog niet lukken, aangezien het volume van een ontevreden dreumes ongeveer gelijk staat aan een zeemanskoor onder invloed van alcohol.
Drieënhalf uur
Na een worstelpartij van ongeveer drieënhalf uur verliet ik dan ook met het schaamrood op mijn kaken en tranen in mijn ogen het vliegtuig zonder ook maar enig oogcontact te maken met onze medepassagiers. Onze geweldige vakantie sloten we af met een domper waar je U tegen zegt.
Dit jaar
Gelukkig ‘bieden in het verleden behaalde resultaten geen garantie voor de toekomst’ en gaan wij vol goede moed onze vakantie van dit jaar tegemoet. Ik praat mezelf moed in met de gedachte dat een kleuter vast beter te vermaken is dan een dreumes. Met de hoop dat we heerlijk uit het raam gaan kijken, haar bezig kunnen houden met buitenproportionele ladingen snoep en uitzonderlijk lange schermtijd.
Lieve lezers, duimen jullie mee?
Mama-Ri 