Hij is al weer even voorbij, die verdrietige, pijnlijke, confronterende 2 mei. Vele gedachten en emoties passeren de revue op zo’n dag, net zoals je dat zou hebben op bijvoorbeeld de verjaardag of sterfdag van opa, oma of een andere geliefde waarmee je vele herinneringen hebt gemaakt.
Ingewikkeld
Wat het zo ongelofelijk anders en ingewikkeld maakt bij het verlies van een ongeboren kindje, is het feit dat die herinneringen slechts bestaan uit de herinneringen aan de zwangerschap, de positieve test, de echo’s en kleine schopjes. Verder bestaat dit verdriet niet uit het moeten missen van een heel verleden samen, maar juist uit het moeten missen van het toekomstbeeld dat je voor ogen had. Het toekomstbeeld waar je de rest van je leven doorheen moet, zonder die persoon. Iedere dag weer en dat blijft pijnlijk.
Opluchting
Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, verandert er iets. Zeker als deze zwangerschap drie jaar en een berg medische ellende, op zich heeft laten wachten. Opluchting, maar ook onzekerheid. Blijdschap, maar ook ongeloof. Zeer tegenstrijdige emoties, waarvan de positieve emoties uiteindelijk de overhand begonnen te nemen. Het was gewoon wéér gelukt om zwanger te worden, terwijl de artsen eigenlijk niet meer geloofden in een positieve afloop van IUI. Onze Moeder Natuur bewees eindelijk nog een keer het tegendeel.
Ons geluk kon niet op, zeker niet toen alle echo’s goed waren. Wanneer we eindelijk geloofden dat alles goed zat, er was namelijk geen enkele aanwijzing om te denken dat dit niet zo zou zijn, begonnen we plannen te maken. Met een dikke cirkel stond er een uitgerekende datum in onze agenda, we maakten het nieuws vrij snel bekend, omdat veel mensen toch al wisten dat we weer in het traject zaten. De zolder moest voor die tijd nog verbouwd worden, dus daar begonnen we aan. We maakten fotos van onze dochter met een ‘grote zus’ shirt en van mijn beginnende babybuikje. Het gesprek over mijn verlof stond gepland, maar moest abrupt plaats maken voor een gesprek over mijn reïntegratie. De NIPT uitslag kwam als donderslag bij heldere hemel…
Onbegrip
Dat uitgerekend ons meisje, die 1 op de 10.000 moest zijn. Dat ene kindje van de tienduizend, die een dusdanig ernstige chromosoomafwijking heeft, dat ze simpelweg niet zou kunnen leven. Dat ene kindje, waar we drie jaar op gehoopt hadden, keihard voor gevochten, uitgerekend ons kindje moest tijdens de allereerste prille celdeling een schilfertje van een chromosoom teveel mee krijgen? En dat is dan ook nog eens iets wat door de artsen ‘domme pech’ genoemd wordt. Uitgerekend Lynn ☆… Alle positiviteit maakt ruimte voor onbegrip, teleurstelling en woede. En dat is dan nog zachtjes uitgedrukt.
Ontkenning
Zoiets verandert je als mens, het raakt je op een plek waar je nog nooit geraakt bent en hopelijk ook nooit meer geraakt wordt. Opeens was het hele toekomstbeeld waar we 3 jaar op hebben gehoopt, waar we 16 weken lang (lees: 4 maanden, meer dan een seizoen) van mochten genieten, ineens was alles kapot. Weg. Volledig vernietigd. Keihard uit je handen gerukt. Blijdschap maakte abrupt plaats voor ongeloof en ontkenning en het is eigenlijk nog steeds niet te bevatten.
Allesvernietigend
Na menig, weer pijnlijk, verdrietig, intens en heftig onderzoek is de uitspraak dan ook allesvernietigend. Hartverscheurend. Ik moet bevallen van een kindje dat zo enorm gewenst is, maar niet meer leeft. Ik moet de hele wereld uitleggen dat ‘Gefeliciteerd’ plaats moet maken voor ‘Gecondoleerd’. Met geen pen kan ik beschrijven hoe dat voelt. Dit wil je niet, maar je moet. Tegen alle moedergevoelens in moet je doen, wat je moet doen, maar absoluut niet wilt: je veel te kleine baby ter wereld brengen om vervolgens te bedenken wat je met haar gaat doen.
In plaats van bedenken of je thuis wilt bevallen of niet, moet je bedenken of je haar overdraagt aan de wetenschap of niet.
In plaats van een babykamer uitzoeken, kies je een begraafplaats of een crematorium.
In plaats van samen vele namen doorlezen, kies je er maar gewoon een, omdat je geen tijd hebt om er langer over na te denken.
In plaats van een geboortekaartje, ontwerp je een rouwkaart.
Ook dit proces met deze keuzes kan ik alleen omschrijven als onmenselijk en hartverscheurend, hard, echt keihard. De wereld draait gewoon door, terwijl die van ons wéér stilstaat. De ene na de ander kondigt zijn zwangerschap aan, maar wij niet. Wij zijn verdoofd, uit het veld geslagen, verscheurd, maar we moeten door. We moeten door voor onze oudste dochter, ook al hoeft het van mij eigenlijk allemaal niet meer.
We moeten door, ook van de maatschappij.
Een veel gehoorde uitspraak die me zo ontzettend pijn doet, is ‘dat ze gelukkig nog maar 16 weken was’, ‘gelukkig waren ze er vroeg bij’, ‘gelukkig heb je je oudste dochter nog’, gelukkig, gelukkig, gelukkig. 1 op de 10.000 na een jarenlang fertiliteitstraject en de woordkeuze valt op ‘gelukkig’. Het is vast een goedbedoelde uitspraak, die veel te rot mijn verbitterde hart binnenkomt, maar ik ben nou niet bepaald gelukkig met deze situatie. Nee, echt alles behalve!
Ik ben gebroken, ook twee jaar later nog.
Ik mis een onbezorgde kijk op het leven, ook twee jaar later nog.
Ik mis ons toekomstbeeld, ook twee jaar later nog. Juist twee jaar later nog!
Ik mis onze dochter, juist twee jaar later nog.
Ik mis het zusje voor onze oudste dochter, juist twee jaar later nog.
Ik mis steun, alle jaren later nog.
Want dat is wat pas echt verdwijnt. Niet de liefde voor ons meisje, niet de pijn in mijn verscheurde hart, maar de steun op de dag die voor ieder ander kind groots gevierd zou worden. De steun, dat mensen er voor je zijn op de dag waarop je ze het allerhardst nodig hebt. In de diepste dalen, op de donkerste dagen.
‘Gelukkig’
Gelukkig zijn we ook twee jaar later toch weer overspoeld met lieve berichten, kaartjes en cadeautjes. Van familie tot collega’s, van vrienden tot volgers op social media, soms word ik er gewoon even stil van. En toch blijft het op andere vlakken óók verdomd stil. Het stilzwijgen van onze overleden dochter en haar geboortedag doen net nog een beetje extra pijn. Alsof het allemaal nog niet moeilijk genoeg is.
Maar de liefde overwint..
Want wij hebben elkaar…
En de liefde voor Lynn☆…
Mama-Ri 